W 1909 skonstruował maszynę różnicową, którą wykorzystano do obliczeń Tablic logarytmów i funkcji trygonometrycznych J. Bauschingera i J. PetersaTom I i II:
. Jedyny egzemplarz tej maszyny zaginął w czasie I wojny światowej.
Od 1922 był zatrudniony jako główny konstruktor w Deutsche Telephonwerke und Kabelindustrie AG (DeTeWe) w Berlinie. Tam opracował nowatorski napęd dla manualnych maszyn liczących, tzw. Schaltklinkensystem, umożliwiający automatyczne mnożenie i dzielenie. Pierwszym z urządzeń wyposażonym w ten mechanizm była maszyna Hamann Manus. Kolejne, Hamann Automat Z, Y i X, otrzymały napęd elektryczny. Hamann Automat V implementowała tzw. metodę skróconego mnożenia, której opracowanie przypisuje się szesnastowiecznemu astronomowi Johannesowi Praetoriusowi. W skrócie polegała ona na zastąpieniu działania przez różnicę dwóch iloczynów gdzie było zaokrągleniem czynnika do najbliższej potęgi 10, i zastosowaniu tego rozumowania dla każdego z miejsc zapisu dziesiętnego To rozwiązanie nie tylko znacznie przyspieszyło proces obliczeń, ale również poprzez zmniejszenie liczby kroków potrzebnych do wykonania mnożenia zmniejszyło szybkość zużywania się maszyny.