Po powrocie do Nowego Jorku w 1905 roku został rabinem społeczności żydowskiej w Brooklynie. W latach 1906–1910 został asystentem rabina społeczności Emanu-El w Nowym Jorku. Na początku XX wieku Magnes był mocnym głosem judaizmu reformowanego w dyskusjach społecznych wśród Żydów. W latach 1905–1908 równocześnie pełnił funkcję sekretarza Amerykańskiej Federacji Syjonistycznej. W 1910 roku na skutek niezadowolenia ze zmian dotyczących rytuałów i obyczajów wspólnoty reformowanej zrezygnował z funkcji w Emanu-El oraz został rabinem wspólnoty ortodoksyjnej w Nowym Jorku, którą to funkcję pełnił do śmierci.
Podczas I wojny światowej Magnes zajmował postawę pacyfistyczną oraz odsunął się od syjonizmu, którego przywódcy poparli działania aliantów. Pod koniec wojny wyjechał do Palestyny gdzie współdziałał przy tworzeniu Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie. Został też jego pierwszym rektorem.
Przypisy
Kategoria:Ludzie urodzeni w San Francisco Kategoria:Ludzie związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Rabini w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Syjoniści Kategoria:Urodzeni w 1877 Kategoria:Zmarli w 1948