Historia Kontekst historyczny W latach 60. i 70. XX wieku, implementacje algorytmów sztucznej inteligencji wymagały olbrzymiej jak na tamte czasy mocy obliczeniowej. Programy sztucznej inteligencji zazwyczaj pisano w języku Lisp, co dodatkowo obniżało ich wydajność, ponieważ większość istniejącego sprzętu była zoptymalizowana pod kątem użycia asemblera lub języków typu Fortran. Z początku, ze względu na wysokie koszty, komputery były dzielone przez wielu użytkowników. Wraz z upowszechnieniem się układów scalonych w latach 60. i 70., ceny komputerów obniżyły się. W tym samym okresie, programy sztucznej inteligencji przestały mieścić się w przestrzeni adresowej najpopularniejszych komputerów, takich jak: DEC PDP-10. Rozważono wtedy nowe podejście: komputer zaprojektowany w celu uruchamiania na nim programów sztucznej inteligencji, zużywających dużo zasobów, dostosowany do semantyki języka programowania Lisp. Aby kod systemu operacyjnego tego komputera nie był zbyt skomplikowany, celowo pominięto możliwość współdzielenia przez wielu użytkowników.