W 1973 wrócił do Polski i został kierownikiem Zakładu Farmakologii Klinicznej Instytutu Kardiologii Akademii Medycznej w Poznaniu. Był równocześnie ordynatorem oddziału Kliniki Kardiologii tej uczelni. Habilitował się w 1976. Od 1979 do 1980 przebywał na Malcie i pełnił funkcję profesora Medical Faculty University of Malta oraz dyrektora w Departament of Medicine. Po powrocie do Poznania znalazł zatrudnienie w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym. 1 marca 1984 przeniósł się do II Kliniki Kardiologii Akademii Medycznej w Poznaniu (kierował nią prof. Tadeusz Stasiński). Stworzył tam pracownie diagnostyki nieinwazyjnej i wprowadził nowoczesne technologie badawcze. 1 października 1992 został kierownikiem tej Kliniki. 1 grudnia 1992 został profesorem nadzwyczajnym.
Zainteresowania badawcze i publikacje Główne zainteresowania badawcze to terapia monitorowana stężeniami leków krążeniowych, w tym głównie stężeniami prokainamidu i digoksyny.
Opublikował 60 publikacji naukowych, w tym w czasopismach amerykańskich, włoskich i niemieckich. Brał udział w kongresach międzynarodowych (m.in. Heidelberg, Erfurt, Chicago, Helsinki, Paryż).