Stała Eulera, stała Eulera-Mascheroniego () – stała matematyczna wynosząca około 0,5772156649.
Historia notacji Stałą po raz pierwszy zapisał szwajcarski matematyk Leonhard Euler w dziele zatytułowanym De Progressionibus harmonicis Observationes. Oznaczał ją za pomocą C i O. W 1790 r. włoski matematyk Lorenzo Mascheroni używał liter A i a. Znak nie pojawia się w pismach Eulera ani Mascheroniego i został użyty później ze względu na związek stałej Eulera z funkcją gamma. Na przykład niemiecki matematyk Carl Anton Bretschneider używał symbolu γ w 1835 rokuKrämer 2005..
Definicja Stała Eulera pojawia się w analizie matematycznej jako granica ciągu
gdzie oznacza odpowiednią liczbę harmoniczną.
Inaczej można ją zdefiniować za pomocą funkcji ζ Riemanna:
lub za pomocą następującej całki:
Występuje też jako wartość wielu innych całek oznaczonych.
Własności Średnia wartość części ułamkowych z dzielenia liczby naturalnej N przez kolejne liczby mniejsze od N (albo kolejne liczby pierwsze mniejsze od N) dąży do wartości przy wzroście N.