W 1937 roku powstał He 111G. Jego skrzydła zostały pokryte metalem. He 111G-0 (V12 Wk Nr 2534 i V13 Wk Nr 2535) otrzymały silnik początkowo silniki BMW VI 6,0 ZU o mocy 660 KM. Dwa następne egzemplarze He 111G-3 (V14 Wk Nr 1884 i V15 Wk Nr 1885) otrzymały silniki gwiazdowe chłodzone powietrzem BMW 132H-1 o mocy 880 KM aby następnie wszystkie egzemplarze wyposażyć w drugi rodzaj silnika. Modernizacji poddano dwa egzemplarze He 111C (Wk Nr 1828 i 1833). Samoloty zbudowane na zamówienie Lufthansy otrzymały oznaczenie He 111LSzymon Tetera, Heinkel He 111, "Lotnictwo", nr 10 (2014), s. 86-87, ISSN 1732-5323.
W 1940 roku Siły Powietrzne Rzeszy przejęły wszystkie samoloty Lufthansy w liczbie 9 sztuk wraz z następnymi otrzymanymi z fabryki. He 111V16 (Wk Nr 2469) otrzymał silnik Daimler-Benz DB 600G o mocy 900 KM. Był to prototyp dla czterech samolotów He 111G-4 (Wk Nr 2470-2573). Osiągały one prędkość 410 km/h. Powstałą wersja eksportowa He 111G-5 (Wk Nr 5067-5070) z silnikami Daimler-Benz 600Ga o mocy 950 KM, które zakupiła Turcja w 1938 rokuSzymon Tetera, Heinkel He 111, "Lotnictwo", nr 10 (2014), s.