Ochrona mniejszości po II wojnie światowej Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1966 przyjęło Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, który zapewniał między innymi prawo do życia, wolności, bezpieczeństwa osobistego, swobody poruszania się, prawa narodów do samostanowienia i swobodnego dysponowania bogactwami, a także gwarancji równości praw dla różnych płci, grup społecznych i etnicznych. Na straży Paktu stoi Komitet Praw Człowieka, Podkomisja do spraw Zapobiegania Dyskryminacji i Ochrony Mniejszości oraz Urząd Wysokiego Komisarza NZ do spraw Praw Człowieka.
W 1992 została przyjęta przez Zgromadzenie Deklaracja w sprawie Osób Należących do Mniejszości Narodowych lub Etnicznych, Religijnych i Językowych. Deklaracja zawierała takie prawa jak: prawo członków mniejszości do nauki, podtrzymywania tradycji, kultury, prawo do odrębności religijnej, udziału w wyborach i aktywności politycznej.
W 1995 podpisano w Strasburgu Konwencję Ramową o Ochronie Mniejszości Narodowych (Framework Convention for the Protection of National Minorities), która weszła w życie w 1998 wraz z Europejską Kartą Języków Regionalnych i Mniejszościowych (European