Państwom narzucono odpowiednie traktaty, które zwano mniejszościowymi. Wśród nich były m.in.: podpisany z Polską traktat w Wersalu z 28 czerwca 1919, z Czechosłowacją z 10 września 1919, z Jugosławią 29 listopada 1920, Rumunią 9 grudnia 1919, Grecją 10 sierpnia 1920, Armenią 10 sierpnia 1920. Międzynarodowa ochrona mniejszości obowiązywała zatem w Bułgarii, Austrii, Polsce, Rumunii, Czechosłowacji, Grecji, Turcji oraz na Węgrzech. Małe państwa, które wstępowały do Ligi Narodów, zmuszone były do deklaracji o ochronie praw mniejszości m.in.: Finlandia, Albania, Estonia, Łotwa, Litwa. Państwa, które należały już do Ligi, nie musiały składać takich zobowiązań.
Wielkie mocarstwa nie chciały dalszego rozszerzenia ustawodawstwa międzynarodowego w sprawach mniejszości. Premier Paderewski wystąpił przeciwko Traktatowi Mniejszościowemu. Argumentował to tym, że rozbiór Polski nastąpił wskutek interwencji mocarstw, które wystąpiły w sprawie jej mniejszości religijnych i obawia się mieszania innych państw do spraw wewnętrznych Polski. Premierowi zależało, aby takie zobowiązanie nałożono na zachodnie państwa.