Komitet Samoobrony Polskiej – jawnie działająca w PRL organizacja, utworzona 28 maja 1977 r. przez grupę działaczy o poglądach narodowo-katolickich skupionych wokół Mariana Barańskiego (byłego członka Ligi Narodowo-Demokratycznej), najpierw pod nazwą Polski Komitet Obrony Życia i Rodziny, później Polski Komitet Obrony Życia, Rodziny i Narodu, a od 1981 r. Komitet Samoobrony Polskiej (KSP). Rzecznikami byli założyciel Marian Barański i Janusz Bukowski. Do działaczy Komitetu należeli m.in. Edward Froń, Tomasz Jan Jankowski i Krzysztof Kawęcki.
Deklarowane przez Komitet Samoobrony Polskiej cele działalności: obrona życia (zwalczanie aborcji, przeciwdziałanie legalizacji eutanazji), obrona rodziny (zwalczanie niemoralności, sprawy prawidłowego odżywiania, zapewnienie każdej rodzinie mieszkania, obrona trwałości i dzietności rodziny, obrona prawa rodziców do wychowywania dzieci) obrona narodu (obrona „każdej wartości prawdziwie polskiej”, a w szczególności wiary, samorządności społeczeństwa, suwerenności narodu, tradycji, prawdy i jawności w życiu publicznym)