Po otrzymaniu wiadomości o wybuchu powstania wielkopolskiego 1918/1919 przyjechał od razu do Poznania, żeby wziąć udział w walkach o wolność Wielkopolski. W ostatnich dniach grudnia 1918 udał się do Gębic by odwiedzić matkę, której nie widział od początku wojny. Został aresztowany w Lesznie, ale dzięki niespodziewanej pomocy udało się mu uciec. Brał czynny udział w powstaniu 6 stycznia 1919 i walczył w rejonie Ponieca, a następnie udał się do rodzinnego domu.
Po trzech dniach powrócił jednak do Poznania i wcielony został do 1 pułku ułanów wielkopolskich. Walczył w okolicach Rynarzewa, Szubina i nad Notecią, niedaleko Wyrzyska, aż do ostatniego dnia powstania. Przez całe dwudziestolecie międzywojenne służył w wojsku.
1 grudnia 1920 roku został mianowany podoficerem zawodowym Wojska Polskiego (15 pułk ułanów wielkopolskich). Przynajmniej od 1925 roku służył w Korpusie Ochrony Pogranicza (był już sierżantem). 6 lutego 1926 roku poślubił Bronisławę z Kucharskich (1897–1977). Najpóźniej od 1931 roku do 1935 roku służył w 16 szwadronie kawalerii KOP w Leninie, będąc szefem szwadronu. Z dniem 1 czerwca 1935 roku został awansowany na stopień chorążego. Od stycznia 1936 roku jego nazwisko pojawia się na listach batalionu KOP „Borszczów”.