Narożniki oficyn oraz pola międzyokienne pokrywały szerokie pionowe pasy tynku, zaś płaszczyzny podokienne zajmowały prostokątne płyciny. Obie te budowle były przykryte wysokimi, łamanymi, czterospadowymi dachami, początkowo gontowymi, później częściowo blaszanymi.
Oficyny te zapewne już w okresie międzywojennym zostały zeszpecone umieszczonymi w dachach zamiast lukarn oknami dobudowanych w mansardach pokojów. Od strony skarpy oficyny miały sutereny mieszkalne i były wzmocnione potężnymi przyporami.
Po II wojnie światowej oficyny wyremontowano, dobudowano do nich piętra i w 1947 roku urządzono w nich sanatorium „Roś”, działające do 1983 roku. Od strony frontowej na budynkach zachowały się piętrowe płytkie ryzality zwieńczone trójkątnymi frontonami. Z dawnego zespołu dworskiego zachował się również budynek administracyjny. Wszystkie trzy budynki utrzymywane są w dobrym stanie. Obecnie mieści się tu rejonowy ośrodek opieki społecznej. Zachowały się również duże fragmenty parku krajobrazowego otaczającego ośrodek i obecnie jemu służącego.
Majątek w Teolinie jest opisany w 2. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Park Siedzibę Grabowskich w Teolinie otaczał park urządzony na powierzchni ok.