Od 1 lutego 1921 do 1 kwietnia 1922 był przedstawicielem Ministerstwa Spraw Wojskowych w Powiatowej Komisji Nadawczej w Równem, od 1 kwietnia 1922 do 30 kwietnia 1925 oddelegowany do Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych (formalnie był przydzielony do 43 pułku piechoty, był m.in. referentem Wydziału Osad Wojskowych. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919.
Był organizatorem osadnictwa wojskowego, założycielem Spółdzielni Osadników, którą kierował jego brat Stanisław (zm. 1930). Obaj otrzymali ziemię-majątek Tynne w osadzie wojskowej Hallerówka (powiat rówieński); zamieszkali tam rodzice obu braci. Współtworzył Związek Osadników Wojskowych, został wybrany pierwszym przewodniczącym (1922–1923). Pełnił funkcję redaktora naczelnego dwutygodnika „Osadnik” (od 1923), następnie pisma „Rolnik i Zagroda” (1925–1929). Od połowy lat 20. był organizatorem Korespondencyjnych Kursów im. Staszica.
Z dniem 30 kwietnia 1925 został przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg 12 miesięcy, bez poborów. Z dniem 1 maja 1926 przedłużono mu stan nieczynny na dalsze 12 miesięcy. 9 września 1927 wrócił ze stanu nieczynnego do 43 pp i został przydzielony do szkoły podoficerskiej.