Nandina rośnie w lasach aluwialnych i dobrze znosi okresowe zalanie oraz znaczne ocienienie. W miejscach występowania może zdominować podszyt. W przypadku uszkodzeń mrozowych lub zgryzienia dobrze regeneruje się i odnawia z korzeni. Może utrzymywać się w podszycie przez wiele lat w postaci juwenilnej. Na obszarach, gdzie jest gatunkiem inwazyjnym, nandina tworząc zwarte zarośla powoduje ustępowanie i zanik rodzimej pokrywy roślinnej. Na stanowiskach cienistych pędy są wydłużone i słabo ulistnione, na stanowiskach słonecznych roślina jest gęsto ulistniona i silnie krzaczasta.
Cechy fitochemiczne Głównym alkaloidem występującym w owocach jest nantenina. Z kultur tkankowych wyizolowano 12 alkaloidów należących do protoberberyn oraz manoflorynę. Roślina wytwarza także glikozydy cyjanogenne. Potencjał wytwarzania HCN określono w pąkach na 205, a w owocach 0,28 μmol HCN/g świeżej masy.
Systematyka i zmienność Gatunek i rodzaj zaliczany bywał do monotypowej rodziny Nandinaceae (Takhtajan, Divers. Classific. Fl. Pl. 1997) lub podrodziny Nandinoideae (Loconte w Kubitzkim et al., Fam. Gen. Vasc. Pl. 2: 147-151. 1993).
Pozycja systematyczna według APweb (aktualizowany system APG IV z 2016) Rodzaj należy do podrodziny Nandinoideae, rodziny berberysowatych (Berberidaceae) zaliczanej do jaskrowców (Ranunculales).