Od 1976 roku partia przybrała marksistowski charakter (z maoistowskim wydźwiękiem). W latach 1975–1977 jej liczebność rośnie z 17 000 do 30 000 bojowników, dzięki czemu staje się najsilniejszą organizacją partyzancką w ErytreiJarosław Tomasiewicz: Terroryzm na tle przemocy politycznej (Zarys encyklopedyczny), Katowice 2000, s. 233. W 1977 roku przyjęła nazwę EPLF (Erytrejski Ludowy Front Wyzwolenia). W 1978 roku wraz z ELF uczestniczyła w rozmowach z rządem w Berlinie Wschodnim. Rozmowy nie przyniosły żadnego skutku, niemniej jednak przyczyniły się do sojuszu pomiędzy grupami ruchu oporu. W 1981 roku ponownie doszło do walk pomiędzy ELF a EPLF. Do 1983 roku ELF został praktycznie w całości rozbity przez konkurencyjne ugrupowanie. EPLF kontynuował kampanię partyzancką samodzielnie. W 1987 roku jej przywódcy zrezygnowali z marksizmu na rzecz własnego wariantu rewolucyjnej lewicyO'Kane, David; Hepner, Tricia (2011), Biopolitics, Militarism, and Development: Eritrea in the Twenty-First Century, Berghahn Books, s. xx-xxiShinn, David Hamilton; Ofcansky, Thomas P.;