same zaś studia ukończył w 1915 uzyskując stopień naukowy doktora z teologii moralnej na Uniwersytecie w Innsbrucku. Po powrocie do kraju ks. Wicher pełnił kolejno obowiązki wikariusza i katechety w Lipniku, w Białej i w Żywcu. 1 stycznia 1919 roku mianowano go zastępcą profesora teologii moralnej na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Funkcję tę pełnił do grudnia 1923, kiedy to habilitował się na podstawie pracy Niewolnictwo w nauce moralnej chrześcijaństwa. Był prefektem i wicedyrektorem seminarium duchownego w Krakowie. W 1928 roku został profesorem nadzwyczajnym teologii moralnej. W 1938 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego. W latach 1937—1939 pełnił dwukrotnie urząd dziekana Wydziału Teologicznego i zasiadał w senacie uniwersyteckim. Równocześnie kierował Szkołą Katechetek u Sióstr Urszulanek i był sędzią kurialnym. Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa w 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego.