Lata 50. thumb|240px|Gino Latilla, Pino Rucher, Carla Boni W 1952 roku weszła w skład zespołu Cinica Angeliniego, dzięki któremu zyskała rozgłos. Stała się, obok Nilli Pizzi najpopularniejszą włoską piosenkarką.
W 1953 roku wygrała Festiwal Piosenki Włoskiej w San Remo, wykonując wspólnie z Flo Sandon’s piosenkę „Viale d’autunno”. Piosenka w jej interpretacji zajęła 24. miejsce na liście przebojów Hit Parade Italia 1953; wersja Flo Sandon’s uplasowała się na 33 pozycji. Przy okazji występu na Festiwalu w San Remo zawarła bliższą znajomość z Gino Latillą, która zaowocowała zawarciem w 1958 roku związku małżeńskiego.
Na Festiwalu w San Remo wystąpiła jeszcze 4-krotnie: w 1954 roku z piosenkami: „Arriva il direttore” (wykonaną z Quartetto Cetra), „Berta filava” (z Duo Fasano i Giorgio Consolinim), „Cirellino ci” (z Duo Fasano i Quartetto Cetra) „Non e’ mai troppo tardi” (z Flo Sandon’s), „Diario” (z Quartetto Cetra), w 1957 roku z piosenką „Casetta in Canada”, która stała się jej kolejnym sukcesem;