Bronisław Stankiewicz (ur. 24 grudnia 1898 w Wilnie, zm. 6 listopada 1937 tamże) – starszy sierżant piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i tzw. buntu Żeligowskiego.
Życiorys Bronisław Stankiewicz urodził się w Wilnie, był synem majstra garbarskiego Wincentego i Teresy z domu Kaczan.
W roku 1915 zaciągnął się do armii carskiej, gdzie służył w 3 Pułku Grenadierów Gwardii. Po kilkutygodniowym pobycie na froncie został odesłany do domu z powodu choroby. W okresie od 1 lipca 1916 r. do 14 listopada 1918 r. był szeregowcem w zawodowej straży pożarnej m. Wilna. Z relacji córki wynika, że miał uratować od śmierci w pożarze mjr. Stanisława Bobiatyńskiego, swego późniejszego dowódcę. 15 listopada 1918 r. porzucił pracę w straży pożarnej i wstąpił do szeregów Samoobrony Wileńskiej, która na przełomie roku 1918 i 1919 usiłowała obronić Wilno przed nadciągającymi wojskami bolszewickimi. Po wycofaniu się z miasta został wcielony do tworzącego się Pułku Strzelców Wileńskich. Sierż. Bronisław Stankiewicz wraz ze swym pułkiem w 1919 r. brał udział w walkach z bolszewikami na Białorusi. Dowodząc plutonem wyróżnił się w ataku na Lepel w dniu 5 listopada 1919. Po ustabilizowaniu się frontu brał udział w działaniach zwiadowczych. 15 maja 1920 r.