W powieści mit opowiada narrator subiektywny – wyrazista bohaterka nie tylko przedstawiająca przebieg wydarzeń, których była uczestniczką, lecz także ujawniająca swoje uczucia i poglądy – w ten sposób autor wplótł w starożytną legendę własną, rozbudowaną refleksję filozoficzną na temat ludzkiego losu, miłości i wiary.
FabułaLewis Clive Staples, Dopóki mamy twarze, Kraków 2010, Wydawnictwo Esprit Akcja powieści jest osadzona w fikcyjnej, starożytnej krainie Glome, leżącym nad rzeką Szennit, barbarzyńskim państwie-mieście, którego mieszkańcy czczą krwawą boginię Ungit, będącą odpowiednikiem greckiej Afrodyty. Centralną postacią i narratorem jednocześnie jest Orual, królowa Glome – z jej perspektywy, starszej siostry legendarnej Psyche, został przedstawiony starożytny mit.
Część pierwsza Pierwsza część powieści została utrzymana w konwencji oskarżenia przeciwko bogom, jakie Orual spisała pod koniec swojego życia. Bohaterka opowiada o wszystkim, co przeszła, skupiając się jednak na historii swojej młodszej, przyrodniej siostry Istry (Psyche), którą obdarzyła zaborczą miłością. Wydarzenia z jej życia w większości odpowiadają interpretacji Apulejusza z Metamorfoz: niezwykle piękna Psyche, zostaje przez lud uznana za boginię, co sprowadza na Glome klęskę nieurodzaju.