Tryb życia i zachowanie Przeważnie tanagrzce przebywają w gęstych zaroślach, żerując, i niełatwo jest je ujrzeć. Poruszają się samotnie lub w parach. Według Skutcha na obecność tych ptaków wskazują najpierw głosy, a jego utrudnione przez gęste krzewy obserwacje ograniczały się do przelotnych spojrzeń. Według Eisenmanna tanagrzce trzymają się gęstego podszytu w cienistych lasach. Według Skutcha odzywają się one niekiedy rano, lecz przeważnie po południu, szczególnie podczas zachmurzenia. Pieśń tanagrzca to urozmaicone gwizdy, zapisanie przez Eisenmanna jako cho-oh, chowee lub wheeo-cheehoh, chweeoo i chee-oo (transkrypcja angielska). Skutch opisał pieśń jako krótką i zróżnicowaną, do tego sam głos jako pełny, miękki i niezwykle słodki. Nadmienił również, że ptak często powtarza pieśń kilka razy z rzędu w krótkich odstępach, tak jak to czynią niektóre przedrzeźniacze. Pieśni bywają również wykonywane w duecie przez ptaki z pary, często w stylu antyfonalnym. Zawołania są często cichsze, mogą być zapisane jako chowk lub hu-weep.