Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny wyróżnia 5 podgatunków, przy czym R. schistacea został pierwotnie opisany jako osobny gatunek. Autorzy Handbook of the Birds of the World wyróżniają te same podgatunki. Chronologicznie najnowszym opisanym jest R. r. beebei, którego holotyp zebrano 27 lutego 1940 roku w stanie Zulia (Wenezuela) na wysokości 1300 m n.p.m. Wcześniej, w 1918, ukazał się opis R. r. harterti autorstwa Carla Hellmayra; holotyp pochodził z okolic Bogoty. Podgatunek R. r. schistacea został opisany w 1878 przez Roberta Ridgwaya; autor nie wskazał holotypu, swój opis oparł na badaniu 4 okazów muzealnych. Przedstawicieli nowego podgatunku porównał do osobników z Panamy, uznając je za reprezentantów „formy typowej”. Ten kraj zamieszkują jednak przedstawiciele podgatunku nie nominatywnego, a R. r. eximia, który został opisany dopiero 24 lata później, również przez Ridgwaya.
Odizolowana populacja żyjąca w okolicach Acapulco w Meksyku była w 2004 reprezentowana przez 19 okazów muzealnych;