thumb|Ilustracja do wiersza autorstwa D.G. Rossettiego Ulalume – wiersz Edgara Allana Poego napisany w 1847 roku. Podobnie jak wiele innych jego dzieł, utwór ukazuje śmierć pięknej kobietyKennedy, J. Gerald. „Poe, 'Ligeia', and the Problem of Dying Women”, New Essays on Poe's Major Tales, edited by Kenneth Silverman. Cambridge University Press, 1993: 116. . Poe oryginalnie napisał utwór jako elokucję innego tekstu. Wiersz jest wieloznaczny i zawiera wiele aluzji, szczególnie do mitologii.

Analiza Narrator wiersza wędruje w październikową noc, rozmawiając ze swą duszą, uosobioną w postaci Psyche; jego serce jest "jak wulkan", co oznacza udrękę i niepokój. Ukazuje mu się promienna wizja Astarte, utożsamiona z planetą Wenus, która może symbolizować miłość, erotyczne pragnienia, lub też poszukiwany ideał. Narrator pragnie podążyć za wizją, wierząc, że przyniesie mu ona pociechę, co przeraża jego duszę. U końca alei napotykają grób, w którym spoczywa zmarła Ulalume. Bohater wiersza zdaje sobie sprawę, że nieświadomie przybył w to miejsce w rocznicę jej śmierci. Ostatnia strofa wyraża jego rozpacz po utracie Ulalume.