od 1985 wiceprezes ds. organizacyjnych.
Był pracownikiem Przedsiębiorstwa Poszukiwań Nafty i Gazu w Sanoku, później Sanockiego Zakładu Górnictwa Nafty i Gazu w Sanoku (SZGNiG), w którym był zatrudniony na stanowisku kierownika działu socjalnego. Był działaczem PZPR. W Sanoku został działaczem sportowym. Został wybrany członkiem zarządu powołanego 25 maja 1984 Okręgowego Związku Łyżwiarstwa Szybkiego w Sanoku. Został członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, w którym był wybierany naczelnikiem szkolenia sokolego (2008), członkiem Sądu Honorowego (2012, 2015).
Kontynuując karierę tenisową w latach 80. został zawodnikiem w kategorii weteranów. W maju 1980 podczas prestiżowego i mocno obsadzonego turnieju o Grand Prix Polski w Sanoku sprawił niespodziankę pokonując Romana Leżonia z Górnika Wałbrzych, a w ćwierćfinale uległ późniejszemu triumfatorowi Henrykowi Drzymalskiemu. W 1984 wygrał kilka turniejów krajowym i zdobył międzynarodowe mistrzostwo Polski weteranów w Sopocie. W 1985, w 1987 zostawał po raz kolejny mistrzem województwa krośnieńskiego (w 1987 także wygrał turniej o Puchar Bieszczadów). W 1985 zdobył mistrzostwo Polski weteranów w grze pojedynczej i wicemistrzostwo w grze podwójnej na XV Międzynarodowych MP Weteranów w Sopocie.