Eugeniusz Matusiewicz (ur. 18 kwietnia 1914 w Batczy, pow. Kobryń, zm. 2 listopada 1992 w Poznaniu) – polski profesor, botanik.
Życiorys Pochodził z rodziny nauczycielskiej. Maturę zdał w Grodnie w 1934. W 1935 rozpoczął studia rolnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Brał udział w kampanii wrześniowej jako podporucznik rezerwy. Po nieudanej mobilizacji dostał się do Lwowa, którego bronił. Po zajęciu miasta przez Rosjan wyjechał do Wilna. Okupację przeżył pracując fizycznie w rolnictwie, a także jako instruktor uprawy tytoniu. W 1945 repatriowany do Białegostoku, gdzie pracował do 1947 w Izbie Rolniczej. Studia ukończył w 1946 na UMCS w Lublinie (praca Anatomiczne badania liści czterech odmian tytoniu). W kwietniu 1947 przyjechał do Poznania, gdzie został asystentem na Uniwersytecie Poznańskim u prof. Janusza Jagmina. Jednocześnie pracował w Lniarskiej Stacji Doświadczalnej. Doktoryzował się w 1951 (praca Studia nad fotoperiodyzmem konopi). Od 1952 był adiunktem, a od 1956 zastępcą profesora. W grudniu 1956 otrzymał tytuł docenta w Zakładzie Roślin Przemysłowych Katedry Szczegółowej Uprawy Roślin (od 1960 do 1962 był kierownikiem tego zakładu). Odbył w tym czasie staże naukowe w Sofii i Płowdiw (1958) oraz Krasnodarze (1960).