Profesorem zwyczajnym został w 1990 r.
Był wicedyrektorem Instytutu Historii (1973–1975), dziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego (1975–1981), kierownikiem Katedry Historii Powszechnej Nowożytnej i Najnowszej (1981–1994), prorektorem ds. współpracy międzynarodowej (1990–1993) oraz dyrektorem Instytutu Studiów Międzynarodowych (1994–2000) Uniwersytetu Łódzkiego. W 1982 r. doprowadził do powstania Centrum Badań nad Pokojem przy Uniwersytecie Łódzkim, którego został kierownikiem, a po śmierci patronem. Uczestniczył w XIII i XIV Międzynarodowym Kongresie Nauk Historycznych w Moskwie (1970) i Stuttgarcie (1985). Zasiadał w Radzie Archiwalnej przy Ministerstwie Edukacji Narodowej. Od 1975 r. wchodził w skład Komitetu Redakcyjnego kwartalnika Dzieje Najnowsze. W 1987 r. stanął na czele Komitetu Redakcyjnego półrocznika "Polish Peace Research Studies", wydawanego przez Oddział Polskiej Akademii Naukw Łodzi.
Działalność społeczna