Wilhelm próbował poszerzać granice księstwa, ze zmiennym szczęściem. Był przyjacielem wybranego w 1376 na króla Niemiec Wacława IV Luksemburskiego. Służył wiernie zarówno Wacławowi, jak i jego ojcu Karolowi IV Luksemburskiemu. Tej zażyłości zawdzięczał wyniesienie go w 1380 przez Wacława do godności księcia Rzeszy (jako księcia Bergu). Wacław pozwolił także zrealizować plany Wilhelma w zakresie ustanowienia ceł, m.in. zgadzając się na ich pobieranie w Düsseldorfie. Polityka celna Wilhelma doprowadziła jednak do jego konfliktu z arcybiskupem Kolonii Fryderykiem III z Saarwerden, zakończonego rozejmem w 1387.

Wilhelm nie tylko pragnął dochodów z ceł w Düsseldorfie, ale także od 1386 uczynił z tego miasta swoją rezydencję i dbał o jego rozwój. Rozbudowywał budynki użyteczności publicznej starając się nadać miejscowości charakter rezydencji książęcej.

W 1395 Wilhelm wywołał konflikt z hrabią Mark Dytrykiem, którego wspomógł jego brat, hrabia Kleve Adolf II. W 1397 Wilhelm wkroczył ze swoimi wojskami na tereny hrabstwa kliwijskiego, ale w wyniku bitwy pod Kleverhamm dostał się wraz ze swym wojskiem do niewoli. Wykup z niewoli kosztował wysokie sumy, ponadto musiał zwolnić z ceł poddanych hrabiów Mark i Kleve.