W 1323 jego syn Nolfo (1323–1359) został mianowany przez papieża panem Urbino, jednakże już w 1355 papieski legat kardynał Albornoz podróżujący po Włoszech w misji przywracania papieskiej supremacji nad półwyspe przyłączył Urbino do Państwa Kościelnego. Syn Nolfa Fryderyk podejmował działania mające na celu odzyskanie odebranej mu spuścizny, ale dopiero jego syn Antoni (1377–1403) zdołał przeprowadzić udaną rebelię w Marchii i Umbrii przeciwko Państwu Kościelnemu w 1375 i ostatecznie przejął Urbino.
Guidantonio (1403–1443) został wyniesiony do godności księcia Spoleto przez papieża Marcina V w 1419 roku i walczył z różnym szczęściem z Braccio da Montone. Jego syn Oddoantonio został zamordowany po kilku miesiącach samodzielnych rządów. Po jego śmierci Urbińczycy zaproponowali tronu księstwa Fryderykowi (1444–1482), nieślubnemu synowi Guidantonia, pod którego rządami Urbino stało się kulturowym ogniskiem renesansu. W czasie swojego panowania Fryderyk III prowadził wojny między innymi z Zygmuntem Pandolfem Malatestą z Rimini i René I Andegaweńskim z Neapolu. Wdzięczny za dokonania na polu bitwy papież Sykstus IV w 1474 roku potwierdził jego prawo do tytułu księcia Urbino.