Bracia Muzułmańscy zdobyli wówczas cztery mandaty. Ostatecznie jednak w kryzysie politycznym, do którego doszło w Jordanii w tym roku, Bracia stanęli po stronie króla przeciw lewicowej, socjalistycznej opozycji. Organizacja sprzeciwiła się żądaniom lewicy, która domagała się unii z naserowskim Egiptem, a także z Syrią i wystąpiła przeciw planom strajku generalnego, do którego wezwali socjaliści. W Jerychu i Nablusie doszło do starć ulicznych między zwolennikami Braci i zwolennikami lewicy. Ostatecznie w 1957 król Husajn zakończył kryzys, wprowadzając w kraju stan wyjątkowy i aresztując kilkuset działaczy opozycji. Wszystkie partie zostały zdelegalizowane, jednak Bracia mogli de facto kontynuować działalność jako organizacja społeczna. Poparcie, jakiego udzielili monarchii w momencie kryzysu sprawiło, że król Husajn pozwolił im na uzyskanie szerokich wpływów w państwowych instytucjach finansowych i oświatowych, zwłaszcza w Ministerstwie Edukacji.