Podczas wojny pracował w Nadleśnictwie Żohatyn w okresie okupacji sowieckiej, później w Leśnictwie Cisowa pod okupacji niemieckiej (wraz z nim pracował jego brat Tadeusz; podczas wojny inny brat Kazimierz zginął zamordowany przez UPA). W 1945 pracował w Wolbromiu.
Po wojnie działał jako organizator leśnictwa (Nadleśnictwa Dobrzyń (Kup), Ziemie Odzyskane). Od 1949 był kierownikiem Oddziału Organizacyjnego w Biurze Planowania i Organizacji Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych we Wrocławiu. Od 1951 do 1952 pełnił funkcję dyrektora Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w Rzeszowie z siedzibą w Przemyślu. Od 1952 do 1957 był dyrektorem Rejonu Lasów Państwowych w Sanoku. W 1957 otrzymał tytuł inżyniera leśnika nadany przez SGGW. Od 1957 do 1961 był dyrektorem Zarządu Budownictwa Leśnego w Ustrzykach Dolnych. Prowadził tworzenie odcinków Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej. Od 1963 zastępca dyrektora ds. administracyjno-bytowych w strukturze „Hydrobudowy–10” w Solinie, następnie dyrektor Zakładu Inwestycji Leśnych w Ustrzykach Dolnych, od 1973 do 1979 pełnił stanowisko kierownika Zespołu Składnic Lasów Państwowych w Sanoku. W 1979 odszedł na emeryturę. Później działał jako przewodnik po Bieszczadach.