Historia Obiekt ten został utworzony w 1974 roku wraz z pięcioma innymi obszarami chronionymi. Nadano mu wówczas nazwę Phibsoo Reserved Forest. W ramach przeprowadzonej w 1993 roku rewizji systemu obszarów chronionych w kraju zmieniono mu status na „sanktuarium dzikiej przyrody” (dzong. trb. semczen sungkjop kʽorju, ang. wildlife sancutary) i nazwę na obecną. W przypadku braku planu zarządzania rolę zarządcy pełni Sarpang Forest Division. Obszar ten przez dłuższy czas egzystował jako chroniony jedynie na papierze. Pierwsze faktyczne kroki ku ochronie tutejszej przyrody nastąpiły w 2009 roku. Później obszar objęty został planem zarządzania na lata 2012–2017.
Flora Przeważają tu ekosystemy subtropikalne i tropikalne. Na potrzeby planu zarządzania wyróżniono na tym obszarze 7 typów roślinności: częściowo wiecznie zielone lasy, wilgotne lasy liściaste niższych wzgórz, lasy nadrzeczne, wiecznie zielone lasy wzgórz średniej wysokości, wtórne zakrzewienia twardolistne, plantacje oraz łąki aluwialne. Na terenie tym występują ostatnie w Bhutanie naturalne lasy z dominacją damarzyka mocnego.