Wybrana 25 listopada 1917, już po przewrocie bolszewickim, Konstytuanta zebrała się na jedynym posiedzeniu , ogłosiła Rosję republiką, po czym, nad ranem 19 stycznia 1918 została rozpędzona przez bolszewików. 10 lipca 1918 V Wszechzwiązkowy Zjazd Rad, zdominowany przez bolszewików, przyjął Konstytucję Rosyjskiej FSRR, która była formalnie kolejną konstytucją Rosji i jej pierwszą konstytucją republikańską.
Postanowienia konstytucji
Ustawy zasadnicze na pierwszym miejscu stawiały prawa i prerogatywy Korony.
Art. 4 konstytucji stwierdzał: Cesarzowi Wszechrosji przysługuje Najwyższa Władza Samodzierżcy. Sam Bóg nakazał posłuszeństwo, nie tylko z uwagi przed gniewem Bożym, lecz także ze względu na sumienie. Car zachował prawo mianowania ministrów, bez konieczności ich akceptacji przez parlament i wyłącznie przed carem odpowiedzialnych, prawo decydowania o wojnie i pokoju, nieograniczone prawo rozwiązywania izby niższej parlamentu – Dumy, przed upływem jej kadencji, określonej na pięć lat. Do cara należało też prawo początkowania ustaw (art. 8) oraz ich zatwierdzania (art. 9). Rząd otrzymał w artykule 87 ustaw zasadniczych prawo do wydawania w przerwach między sesjami Dumy ustaw wyjątkowych. Ustawy te traciły moc obowiązującą, jeśli w ciągu 60 dni od zwołania sesji Dumy nie zostały przez nią zatwierdzone.