Wsławił się walecznością i wieloma pojedynkami. Równie dobrze władał bronią białą, co palną. Pojedynkował się 60 razy. W pojedynkach z nim zginęło 15 jego przeciwników. Uwieczniony został m.in. przez Henryka Sienkiewicza w powieści „Legiony”.
Działalność wolnomularska
W 1801 roku był członkiem, w stopniu mistrza, loży Saint Louis de la Charité (Wielki Wschód Francji) w Châlons-sur-Marne (departament Marne), w 1805 roku – w stopniu 4. – loży w Monopoli (w pobliżu Bari, południowe Włochy). 4 lutego 1814 roku afiliował do loży Świątynia Izys (Wielki Wschód Polski) w WarszawieLudwik Hass, Wolnomularze polscy w lożach Zachodu: dwie pierwsze dekady XIX wieku, w: Ars Regia 7/8, 13/14, 1998-1999, s. 142..
Rodzina Jako pułkownik i dowódca Korpusu Weteranów Królestwa Polskiego ożenił się dnia 23 września 1815 roku w parafii św. Jana w Warszawie z Konstancją Wiktorią Ostaszewską (ur. 1792), córką Adama Macieja Ostaszewskiego i Marianny z Grabowskich Ostaszewskiej. W małżeństwie z nią przeżył niespełna cztery lata. Złożony chorobą umarł w Warszawie dnia 21 lipca 1819. Po śmierci Bogusławskiego wdowa po nim wyszła powtórnie za mąż, dnia 4 lutego 1823 w Warszawie, za Michała Lenkiewicza, syna majora Jana Nepomucena Lenkiewicza i Wiktorii z Ambroszkiewiczów.