Ostatnia faza obejmuje biegunkę, krew w stolcu, dalszy wzrost poziomu bilirubiny i transaminaz, hipoglikemię, koagulopatię, zaburzenia termoregulacji i oddychania, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zespół wątrobowo-nerkowy, śpiączkę wątrobową z zaburzeniami krążenia i niewydolność wielonarządową, co może prowadzić do zgonu. W zespole sromotnikowym śmiertelność wynosi 10−60%.
Diagnostyka i leczenie Proces diagnostyki w zatruciach grzybami wywołującymi zespół sromotnikowy jest skomplikowany i obarczony dużym ryzykiem błędu. Bardzo istotne jest badanie podmiotowe i uzyskanie od pacjenta wszelkich informacji o okolicznościach nabycia i spożycia grzybów. Pomocniczo stosuje się badanie mykologiczne, polegające na mikroskopowej identyfikacji zarodników i ustalenia gatunku grzybów odpowiedzialnego za zatrucie. Wyniki badania nie służą rozstrzygnięciu tego, czy i jakimi grzybami zatruł się pacjent, jednak ich wyniki są pomocne w diagnostyce. W celu potwierdzenia zatrucia stosuje się testy immunoenzymatyczne moczu na obecność amatoksyn, pomocne nawet przed wystąpieniem pierwszych objawów zatrucia. Jednakże wyniki badania mają znaczenie wyłącznie jakościowe, ponieważ stężenie amatoksyn nie koreluje z ciężkością zatrucia, ponieważ nie odzwierciedla akumulacji w wątrobie.