Od 7 sierpnia 1914 był członkiem Związku Strzeleckiego, do którego zgłosił się na ochotnika. Początkowo był dowódcą 1 plutonu 9 kompanii strzeleckiej, a później 2 kompanii V batalionu 1 pułku piechoty Legionów Polskich. 9 października 1914 został awansowany na podporucznika piechoty. Następnie trafił do 3 kompanii VI batalionu 1 pułku piechoty Legionów. 26 lutego 1915 został dowódcą 1 plutonu 4 kompanii 1 pułku piechoty Legionów. W wyniku kryzysu przysięgowego został zwolniony ze służby w Legionach Polskich i internowany w obozie w Beniaminowie.
Od listopada 1918 służył w Wojsku Polskim. 2 stycznia 1920 roku został przydzielony do Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu. Od kwietnia tego roku walczył w wojnie z bolszewikami. Od stycznia 1921 roku kontynuował naukę w Wyższej Szkole Wojennej jako słuchacz I Kursu Normalnego. We wrześniu 1921 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału I Sztabu Generalnego w Warszawie na stanowisko kierownika referatu. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 306. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 1 pułk piechoty Legionów.