w tym okresie wykonał tablice do ołtarza w Neumarkt. Jak twierdzi Agnieszka Patała mógł również wzorować się na rycinach Martina Schongauera.
Od 1485 roku, przez kolejne dziesięć lat, prowadził własną pracownię we Wrocławiu. W tym czasie stworzył kilka dużych malowanych nastaw ołtarzowych wraz z rzeźbami w środkowych kwaterach. W latach 1485–1487 wykonał poliptyk do ołtarza wrocławskiego kościoła poaugustiańskiego NMP na Piasku, z którego do czasów obecnych zachował się tylko fragment jednej kwatery ze scenami Narodzenia i Biczowania (Muzeum Narodowe We Wrocławiu); druga kwatera była opatrzona datą "1485". W tym samym okresie, w latach 1486-1487, mistrz wykonał poliptyk do bazyliki św. Piotra i św. Pawła w Strzegomiu (Poliptyk strzegomski), z którego zachowało się dwanaście obrazów; cykl "Radości Marii" zakończony sceną Wniebowzięcia (zachowane fragmenty), z drugiego otwarcia z zachowanego cyklu pasyjnego zachowało się sześć scen a z zewnętrznego prawego rewersu zachowały się dwie sceny przedstawiające Zaśnięcie Marii i Nawrócenie św. Pawła. Porównując obie prace, większą wartość artystyczną prezentuje poliptyk wrocławski, zarówno pod względem bogactwa kompozycji jak i staranniejszego wykonania.