Od 9 listopada do 13 grudnia 1918 roku był uczniem klasy „J” Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej. Szkołę ukończył z 9. lokatą. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W grudniu wstąpił do Legii Akademickiej jako podchorąży instruktor. Został awansowany do stopnia podporucznika 1 marca 1919 roku, później do stopnia porucznika 1 kwietnia 1920 roku. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej 1919, później w wojnie polsko-bolszewickiej. Służył w 36 pułku piechoty Legii Akademickiej jako dowódca plutonu, adiutant, dowódca kompanii.
5 kwietnia 1921 roku został przeniesiony do 22 pułku ułanów z jednoczesnym przeniesieniem z korpusu oficerów piechoty do korpusu oficerów kawalerii. W garnizonie Radymno, a później Brody służył przez jedenaście lat. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 439. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku – kawalerii). 18 maja 1923 roku Prezydent RP zatwierdził go w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 398. lokatą w korpusie oficerów jazdy. 27 stycznia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 27. lokatą w korpusie oficerów kawalerii.