Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 58. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy, a jego oddziałem macierzystym był Wojskowy Okręgowy Zakład Gospodarczy Nr I. W latach 1921–1923 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr I w Warszawie. 11 listopada 1923, po ukończeniu kursu, został przydzielony do Departamentu VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 1 grudnia 1924 został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów intendentów. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów intendentów. 12 grudnia 1937 został wybrany wiceprezesem Zarządu Towarzystwa Sportowego Wisła Kraków.
W 1939 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisku zastępcy szefa. W czasie kampanii wrześniowej dostał się do niemieckiej niewoli.