Zdaniem autorów opisu holotypu rozmiary i ubarwienie nowego gatunku uniemożliwiały pomylenie go z jakimkolwiek innym sownikiem. Ze względu na brak okazów oraz błędne opisy publikowane po 1881 sownik nowokaledoński bywał niesłusznie uznawany za podgatunek sownika australijskiego (Aegotheles cristatus). Ernst Mayr w 1945 (Birds of the Southwest Pacific) opublikował fikcyjny opis gatunku, w którym uznał go za podgatunek A. cristatus i prawdopodobnie nawet nie skonfrontował go z oryginalnym opisem holotypu. Jean Delacour w 1966 (Guide des oiseaux de la Nouvelle-Calédonie et de ses dépendances) do opisu sownika nowokaledońskiego (pod nazwą A. cristatus savesi) dołączył nawet rysunek, który jednak przedstawiał ptaka odmiennego od A. savesi. Okaz Delacoura miał na rysunku jasną obrożę, brew, jasny brzuch i paskowany ogon – żadnej z tych cech nie mają sowniki nowokaledońskie. Obrazuje to współczesny trend do przypisywania odrębnych, choć mało poznanych gatunków do tych znanych szerzej oraz ignorowania lub podawania fałszywych informacji na temat gatunków znanych z bardzo nielicznych okazów.