Skadrowano jeden batalion pontonowy i jedną kompanię w drugim batalionie.
W latach 1952–1956 żołnierze pułku wzięli udział w rozminowaniu miast i powiatów: Płock, Sierpc, Ciechanów, Płońsk, Sandomierz, Opatów, Staszów, Busko Zdrój, Kazimierz Dolny, Pińczów, Jędrzejów, Włoszczowa, Opoczno, Lipsko, Starachowice, Kielce, Przysucha, Radom, Kozienice, Końskie, Garwolin, Łuków i PuławyWojska Inżynieryjne LWP, s. 350..
Na podstawie rozkazu Nr 0047/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 października 1956 roku jednostka została przeformowana, w terminie do dnia 20 grudnia 1956 roku, na etat Nr 13/67 o stanie 405 żołnierzy. Jednocześnie zmieniono nazwę oddziału na „7 Pułk Pontonowy”.
Na podstawie rozkazu Nr 031/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 kwietnia 1957 roku dowódca Warszawskiego Okręgu Wojskowego, w terminie do dnia 15 sierpnia 1957 roku, przeformował jednostkę na etat Nr 13/78 pułku pontonowego o stanie 576 żołnierzy. Drugi batalion pontonowy został również całkowicie skadrowanyJ. Kajetanowicz, Polskie wojska inżynieryjne ..., s. 141.. Jednocześnie pułk został dyslokowany z Płocka do Dęblina.