Najwyższym punktem wyspy jest wzniesienie w jej części północno-wschodniej, zwane Castle Bluff (fr. Rocher de Château; 231 m n.p.m.), sięgające 55 m powyżej lustra wody w Georgian Bay. To na jego najbardziej na północ wysuniętym filarze, opadającym ku wodom zatoki, wzniesiona została w 1897 r. latarnia „morska”. Jedynie południowo-zachodnia część wybrzeża jest bardziej płaska.
Powierzchnia wyspy jest pagórkowata, urozmaicona licznymi rozpadlinami i wąwozikami, w części południowo-zachodniej bardziej płaska i podmokła. Znajduje się tam niewielki, bagnisty staw. W strefach przybrzeżnych wyspy istnieje szereg jaskiń i mniejszych schronisk podskalnych. Największe z nich znajdują się wysoko ponad lustrem wody. Wymyły je po ustąpieniu ostatniej fazy zlodowacenia fale dawnego Jeziora Algonkińskiego – przodka obecnych Wielkich Jezior, którego poziom wód znajdował się znacznie wyżej niż obecny.
Nazwa W efekcie specyficznych form erozji skał budujących wyspę, w jej strefie brzegowej powstają kolumny skalne odizolowane od klifu, które następnie na skutek dalszego działania wody i wiatru przybierają formy smukłych doniczek (lub raczej wazonów na kwiaty;