Kompetencja psychologiczna nie musi pokrywać się z racjonalnością. Otóż podjęta przez pacjenta decyzja nie musi wydawać się racjonalna ani leczącemu go lekarzowi, ani innym członkom personelu medycznego, bliskim podejmującego decyzję ani nawet członkom społeczeństwa, do którego należy. Jedynym miernikiem kompetencji decyzji pozostaje samowiedza etyczna podejmującego ją.
Kompetencja psychologiczna nie jest też stałą właściwością osoby podejmującej decyzję. Zależy od rodzaju decyzji. To znaczy, że dana osoba może być kompetentna psychologicznie do podjęcia pewnych decyzji, a w stosunku do innych decyzji już nie. Zależy to głównie od wielkości związanego z daną decyzją ryzyka. Kazimierz Szewczyk podaje tu przykład hospitalizowanego pacjenta, który kompetentnie decyduje, czy potrzebuje leku uspokajającego, natomiast nie jest w stanie podjąć decyzji co do wyrażenia lub nie zgody na operację. Ponadto kompetencja psychologiczna zmienia się w czasie – kompetencję psychologiczną można nabyć bądź utracić, odwracalnie bądź nieodwracalnie. Osoba podczas krótkotrwałej utraty przytomności traci kompetencję psychologiczną tylko na krótki czs, natomiast rozwój otępienia skutkuje zazwyczaj trwałą utratą kompetencji psychologicznej.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Etyka