Pozostałe fragmenty uległy zniszczeniu podczas pożaru.
Po śmierci Dow Bera Szneur Zalman rozpoczął współpracę z nauczycielem Menachemem Mendlem z Witebska. W 1772 roku udał się z nim do Wilna na spotkanie z przywódcą ortodoksji Elijahem ben Szlomu Zalmanem (znanym jako Gaon Wileński). Chcieli załagodzić konflikt pomiędzy chasydami a ortodoksyjnymi Żydami. Nie zostali jednak przyjęci, gdyż Gaon uważał ruch chasydzki za niebezpieczny.
W 1777 roku Menachem Mendel emigrował do Palestyny, jednak białoruscy chasydzi nadal uważali go za swojego przywódcę. Po śmierci cadyka w 1788 roku na ich czele stanął Szneur Zalman. Uważał on, w przeciwieństwie do współwyznawców, że nie jest pośrednikiem między Bogiem a ludźmi. Nie jest też obdarzony nadprzyrodzonymi mocami. Jego zdaniem każdy chasyd powinien nawiązać indywidualną relację z Bogiem a cadyk pełni jedynie rolę przewodnika i nauczyciela. Stanowisko to było trudne do przyjęcia dla społeczności chasydzkiej. Ostatecznie zdecydował, że nie obieca spełniać ziemskich potrzeb ludzi, ale będzie wysłuchiwał ich i starał się pomóc. W 1790 roku liczba chasydów odwiedzających go sięgnęła tysięcy.