Od maja 1973 do grudnia 1977 sprawował urząd ministra spraw zagranicznych w gabinecie Joopa den Uyla. Ponownie zajmował to stanowisko od września 1981 do maja 1982 w drugim rządzie Driesa van Agta. Był jednym z inicjatorów aktu końcowego KBWE z 1975.

Był zdeklarowanym antyfaszystą i antykomunistą, wspierał dysydentów w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich i krajach ościennych. Krytykował łamanie praw człowieka w ZSRR i Polsce. Jako jeden z pierwszych polityków zachodnich skontaktował się z czechosłowackimi działaczami na rzecz praw człowieka z inicjatywy Karta 77, a także spotkał się z Janem Patočką i Václavem Havlem.

W latach 1983–1986 pełnił funkcję stałego przedstawiciela Holandii przy ONZ. Od 1986 do 1993 wchodził w skład Rady Stanu, instytucji konsultującej projekty aktów prawnych. W latach 1992–1999 był specjalnym sprawozdawcą Komisji Praw Człowieka ONZ ds. Iraku. W swoich raportach opisywał łamanie praw człowieka, informował o torturach i egzekucjach, braku wolności słowa i zgromadzeń, prześladowaniach mniejszości etnicznych i religijnych.