Od września 1941 do kwietnia 1942 był dowódcą 112 Dywizji Pancernej włączonej w skład 50 Armii od kwietnia 1942 6 Korpusu Pancernego, od sierpnia 1944 do maja 1945 - zastępcą dowódcy 1 Gwardyjskiej Armii Pancernej. Walczył na Froncie Zachodnim, Północno-Zachodnim, Woroneskim i 1 Ukraińskim. Uczestniczył m.in. w obronie Moskwy, walkach pod Tułą, bitwie pod Kurskiem, operacji żytomiersko-berdyczowskiej, korsuń-szewczenkowskiej, płoskirowsko-czerniowieckiej, lwowsko-sandomierskiej, wiślańsko-odrzańskiej, wschodniopruskiej i berlińskiej.
Od lipca 1945 do lipca 1946 był zastępcą dowódcy, następnie dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych Uralskiego Okręgu Wojskowego, od listopada 1946 do stycznia 1949 dowódcą wojsk pancernych i zmechanizowanych Zakaukaskiego Okręgu Wojskowego, od stycznia 1949 do kwietnia 1956 szefem sztabu i zastępcą dowódcy wojsk pancernych Armii Radzieckiej, od kwietnia 1956 do czerwca 1957 dowódcą Samodzielnej Armii Zmechanizowanej, a od czerwca 1957 do kwietnia 1958 dowódcą 1 Armii Samodzielnej. Od kwietnia 1958 do czerwca 1964 był dowódcą wojsk Karpackiego Okręgu Wojskowego, w latach 1964-1971 przewodniczący Komitetu Centralnego DOSAAF, a od 1972 członkiem Grupy Inspektorów Generalnych Ministerstwa Obrony ZSRR.