25 kwietnia 1810 roku, już po zajęciu Wenecji przez Napoleona zakon został rozwiązany, a pomost łączący ich klasztor z kościołem – rozebrany. thumb|240px|Widok kościoła w poł. XIX w. W latach 1865–1873 dokonano zakrojonej na szeroką skalę restauracji kościoła, polegającej na wymianie wielu marmurowych płyt, zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz.
XX-wieczna restauracja Z biegiem czasu cegły, z których zbudowany został kościół, zaczęły nasiąkać wodą morską jak gąbka, w efekcie czego jego mury uległy zasoleniu, podobnie jak w innych budynkach Wenecji. Jednak tym, co dodatkowo zaszkodziło murom, były XIX-wieczne konserwacje, w trakcie których oczyszczano płyty marmurowe i nakładano je ponownie na cegły z użyciem cementu.
W 1986 roku w kościele miała miejsce wizyta członków zarządu Save Venice, (organizacji powołanej do ratowania zabytków Wenecji), a w 1987 roku pod jej nadzorem rozpoczęła się restauracja zabytku. Wzbudziła ona duże zainteresowanie, ponieważ, według rzecznika Zarządu „był to prawdopodobnie jedyny włoski kościół, w którym zarówno część zewnętrzna jak i wnętrze miały być całkowicie odrestaurowane w ramach jednego, nieprzerwanego przedsięwzięcia”;