Anatolij Pietrowicz Aleksandrow (ros. Анато́лий Петро́вич Алекса́ндров, ur. w Taraszczy, zm. 3 lutego 1994 w Moskwie) – radziecki fizyk, pedagog, prezydent Akademii Nauk ZSRR (1975–1986), trzykrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1954, 1960 i 1973).
Życiorys Urodzony w rodzinie rosyjskiego sędziego pokoju, kształcił się w 1 Szkole Realnej w Kijowie, później w 6 Kijowskiej Szkole Pracowniczej, działał w kółku fizyczno-chemicznym szkół średnich Kijowa. Później studiował na Uniwersytecie Kijowskim, po ukończeniu którego nauczał fizyki i chemii w jednej z kijowskich szkół, pracował w Kijowskim Instytucie Rentgenowskim (Medycznym)m na Wydziale Rentgenowsko-Fizycznym, zajmował się fizyką dielektryków. Jego (i innych pracowników wydziału) eksperymentalne prace przyciągnęły uwagę Abrama Ioffego, dzięki czemu od 1930 pracował w Instytucie Fizyczno-Technicznym w Leningradzie, gdzie zaczął zajmować się właściwościami elektrycznymi i mechanicznymi polimerów, w 1933 opracował metodę otrzymywania mrozoodpornej gumy z syntetycznego kauczuku, która znalazła szerokie zastosowanie w lotnictwie i artylerii. Podczas II wojny światowej kierował pracami ochrony statków przed minami magnetycznymi i torpedami, poza tym wspólnie z I. Kurczatowem i N.