Księstwa alodialne w Rzeczypospolitej Obojga Narodów — część 2

Większość litewskich i ruskich księstw alodialnych przetrwała do III rozbioru, a niektóre z nich (jak największe Księstwo Słuckie) do XIX w.

Terytorialne tytuły książęce litewskie i ruskie jako jedyne tytuły arystokratyczne w I Rzeczypospolitej nie były nigdy krytykowane przez obrońców równości szlacheckiej. Radziwiłłowie na przykład byli uznawani książętami birżańskimi czy nieświeskimi, ale już nie książetami Świętego Cesarstwa Rzymskiego, ponieważ był to tytuł nadany przez obcego władcę.

Wykaz litewskich i ruskich księstw alodialnych w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów Księstwo Słuckie – posiadane przez Olelkowiczów w XVI w. i Radziwiłłów w XVIII w. Księstwo Kopylskie – posiadane przez Olelkowiczów w XVI w. i Radziwiłłów w XVIII w. Księstwo Turowskie – posiadane przez Ostrogoskich w XVI w. i Potockich w XVIII w. Księstwo Wiśniowickie – posiadane przez Wiśnioweckich w XVI w. oraz Mniszchów i Ogińskich w XVIII w. Księstwo Zbaraskie – posiadane przez Zbaraskich, Woronieckich i Poryckich w XVI w. oraz Potockich w XVIII w. Księstwo Ostrogoskie – posiadane przez Ostrogoskich w XVI w. i Jabłonowskich w XVIII w. Księstwo Stepańskie – posiadane przez Ostrogoskich w XVI w. oraz Lubomirskich i Potockich w XVIII w. Księstwo Zasławskie – posiadane przez Zasławskich w XVI w.