Po przybyciu Armii Polskiej we Francji do Polski został przydzielony do Oddziału II Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego na stanowisko szefa wydziału w Biurze Ewidencyjnym. Później został w tym samym oddziale przesunięty na stanowisko szefa wydziału traktatowego. W czasie wojny z bolszewikami służył w sztabie 2 Armii na stanowisku szefa oddziału operacyjnego. 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w korpusie inżynierii i saperów, w grupie oficerów byłej armii generała Hallera. Pełnił wówczas służbę w dowództwie Frontu Południowo-Wschodniego. Następnie na stanowisku szefa sztabu 6 Dywizji Piechoty. Wyróżnił się w walkach pod Krasnem 5 września i w ataku na wzgórze Mogiła 15 września 1920.
1 czerwca 1921 w dalszym ciągu pełnił służbę w 6 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas Oddział V Sztabu Generalnego. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie.