Międzynarodową sławę przyniosła jej Londyńska Wystawa Światowa w 1851 r., na której Josephine zaprezentowała unikatowe obiekty. Medal otrzymała za szkła barwne i za setki przycisków wykonanych w technice millefiori.
Pod koniec XIX wieku huta Josephine zyskuje groźnego konkurenta. W 1866 r. Fridrich Wilhelm Heckert buduje rafinerię w Piechowicach, specjalizującą się w obróbce części do żyrandoli i wytwarzaniu luster kryształowych. Surowiec szklany pozyskuje z huty hrabiego Schaaffgotscha Josephine ze Szklarskiej Poręby. Początkowo malowano i złocono tam naczynia w stylu neorenesansowym wykonane z zielonego i oliwkowego szkła, wzorowane na niemieckich i niderlandzkich Römerach i Humpenach. Jakość techniczna i wartość artystyczna malatur była bardzo wysoka – i właśnie te historyzujące dekoracje rozsławiły piechowicką rafinerię. Od lat 80. XIX w. w piechowickiej wytwórni powstawały ozdobne szkła, tzw. „Jodhpur”, inspirowane metalowymi i zdobionymi emalią naczyniami z indyjskiej prowincji o tej właśnie nazwie. Natomiast z końca XIX w. pochodzi seria naczyń ozdobnych, które przypominały formą starożytne greckie naczynia ceramiczne i syryjsko-rzymskie szkła antyczne.