Od sierpnia 1919 naczelnik obrony Liwny-Jeleckiego Rejonu Ufortyfikowanego oraz dowódca i komisarz 1 Oddziału Frontu Wewnętrznego, w listopadzie 1919 komisarz Toroszynskiego Odcinka Bojowego, od listopada 1919 dowódca 1 Brygady 13 Dywizji Piechoty, od grudnia 1919 do 31 grudnia 1921 dowódca 48 Brygady Piechoty 16 Dywizji Piechoty Frontu Południowego/Zachodniego. Brał udział w walkach Armii Czerwonej przeciw wojskom Mamontowa, Denikina i wojskom polskim. Od stycznia 1921 do marca 1923 naczelnik i komisarz 43 Połockich Zjednoczonych Kursów Kadry Dowódczej Armii Czerwonej, w marcu 1921 brał udział w likwidacji powstania w Kronsztadzie, od marca do października 1923 dowódca 2 Dywizji Białoruskiej. Od października 1923 do kwietnia 1927 dowódca 17 Nadmorskiego Korpusu Piechoty, 1927-1928 dowódca 4 Korpusu Piechoty, od 19 grudnia 1927 do śmierci członek Centralnej Komisji Kontrolnej WKP(b), od maja 1928 pomocnik dowódcy Kaukaskiej Armii Czerwonego Sztandaru.
Czterokrotnie odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru (1919, 13 października 1920, 23 marca 1921 i 31 grudnia 1921).