Bastion ten miał kształt redanu. Zbudowany był z dwóch wałów ziemnych z kazamatami oraz fosy od strony północnej i wschodniej. Od strony morza zabezpieczony był potężnym wałem z głazów. Od 1887 teren wokół dzieła fortyfikacyjnego zaczęto przystosowywać do celów rekreacyjnych uzdrowiska. Zasypano część fosy, posadzono drzewa, wewnątrz zbudowano ogrodową restaurację, a na wale od strony morza usytuowano oszkloną werandę z tarasem, w której urządzono kawiarnię. Było to jedno z najmodniejszych miejsc kurortu, miejsce licznych wycieczek i spacerów.
W 1945 obiekt przystosowano do celów obronnych. W czasie bitwy o Kołobrzeg obiekt uległ zniszczeniu. W latach 1950–1951 stał się częścią fortyfikacji obrony wybrzeża. Pomimo wpisania szańca 2 sierpnia 1967 do rejestru zabytków ulegał on dalszej dewastacji. W 1972 władze wojewódzkie zgłosiły wniosek do Ministerstwa Kultury i Sztuki o wykreślenie go z rejestru, do którego jednak nie doszło. Mimo protestów i bez wcześniejszych konsultacji naukowych zburzono też kamienny falochron od strony morza.